Dierenmishandeling of verwaarlozing melden: 144, zo werkt het | Stichting Animal Protect
Dierenmishandeling zien? Zo meld je het — en dit gebeurt er daarna
Iris van Loon — Hoofdredacteur
3 min leestijd
De hond die altijd buiten staat. De vermagerde pony in de wei. Twijfelen of het "erg genoeg" is om te melden, is precies de reden dat situaties jaren doorgaan. Melden is geen aanklacht — het is een verzoek om te kijken.
De meeste dierenleed-situaties worden niet ontdekt door inspecteurs. Ze worden gezien door buren, voorbijgangers en bezorgers — mensen zoals jij, die wekenlang twijfelen: "is dit erg genoeg om te melden?"
Laten we die twijfel wegnemen: melden is geen beschuldiging. Het is een verzoek aan professionals om te komen kijken. Als er niets aan de hand is, gebeurt er niets. Als er wél iets aan de hand is, ben jij misschien de enige die het dier kon helpen.
Waar meld je dierenleed?
144 (red een dier) — het landelijke meldnummer voor al het dierenleed: mishandeling, verwaarlozing én acute nood. Dag en nacht bereikbaar. De meldkamer zet je melding door naar de juiste instantie.
Spoed en misdrijf ter plekke? Bel dan 112 — bijvoorbeeld als je ziet dat een dier op dat moment wordt mishandeld.
Achter 144 werken onder meer de dierenpolitie, de Landelijke Inspectiedienst (LID) voor huisdieren en de NVWA voor landbouwhuisdieren samen. Jij hoeft niet te weten wie waarvoor is — dat regelt de meldkamer.
Wat maakt een melding sterk?
Hoe concreter je melding, hoe sneller er iets mee kan gebeuren:
Adres of exacte locatie — zonder vindplek kan niemand iets
Wat je zag en wanneer — data en tijdstippen, zeker bij situaties die al langer spelen
Foto's of video, mits je die veilig en legaal kunt maken (vanaf de openbare weg)
Herhaling — is dit de derde keer dat je het ziet? Zeg dat erbij
Houd het feitelijk. "De hond staat sinds november zonder hok in de tuin en is zichtbaar vermagerd" werkt beter dan "de buren zijn monsters".
Wat gebeurt er na je melding?
Een inspecteur of agent beoordeelt de melding en kan ter plaatse gaan kijken. De uitkomsten lopen uiteen:
Voorlichting en afspraken — vaak de eerste stap bij verwaarlozing uit onwetendheid of onmacht; de eigenaar krijgt concrete verbeterpunten en een termijn.
Officiële waarschuwing of bestuursrechtelijke maatregel — bij het uitblijven van verbetering.
In beslagname en strafrechtelijk onderzoek — bij ernstige of herhaalde situaties kan het dier weggehaald worden.
Je hoort als melder niet altijd wat de uitkomst is; privacyregels beperken wat gedeeld mag worden. Dat voelt onbevredigend, maar betekent niet dat er niets is gebeurd.
Veelgestelde vragen
Kan ik anoniem melden?
Ja, bij 144 kun je aangeven dat je anoniem wilt blijven. Een melding met contactgegevens is voor de opvolging wel bruikbaarder — inspecteurs kunnen dan doorvragen. Je gegevens worden niet met de eigenaar van het dier gedeeld.
Wat als ik twijfel of het verwaarlozing is?
Meld het toch. De beoordeling of iets strafbaar of schadelijk is, is precies het werk van de inspecteur — niet van de melder. Liever tien keer loos alarm dan één dier dat jaren te lang wacht.
Mag ik zelf ingrijpen en het dier meenemen?
Nee — hoe begrijpelijk de neiging ook is, een dier weghalen is juridisch gezien diefstal en kan de zaak tegen de eigenaar juist schaden. Uitzondering is acuut levensgevaar; bel dan 112 en volg de aanwijzingen van de meldkamer.
Wat doet Stichting Animal Protect bij dit soort situaties?
Wij zijn geen opsporingsinstantie — meldingen horen bij 144 thuis. Waar wij wél helpen: de zorg daarna. Dieren die uit een slechte situatie komen, hebben vaak direct medische hulp en opvang nodig, en precies dat maken donateurs mogelijk. Vragen? Neem contact op.
Over de redactie — Iris van Loon is hoofdredacteur bij Stichting Animal Protect en schrijft over dierenwelzijn, spoedhulp en eerlijk doneren. Elk artikel wordt vóór publicatie inhoudelijk gecontroleerd; kostenbedragen zijn indicatief.
